„Horror Story” to film, który wchodzi na ekrany kin jak oryginalny przepis na bigos podany po sałatce warzywnej z dużą porcją majonezu – ciężkostrawny, pełen absurdalnych składników, ale jednocześnie niezapomniany.
Reżyser Adrian Apanel, znanego z nagradzanego krótkometrażowego filmu „Stancja”, zdecydowanie nie boi się sięgać po nietypowe tematy i ukazywać rzeczywistość w sposób, który sprawia, że zaczynamy zastanawiać się, czy to, co uważamy za absurd, nie jest jednak częścią naszej codzienności.
Rozwinięcie Historii z „Stancji”
Film rozpoczyna się od wprowadzenia do domu, który z miejsca przywodzi na myśl atmosferę prawdziwego horroru. Protagonista, Tomek (Jakub Zając), absolwent przyzwoitej uczelni, w poszukiwaniu pracy wynajmuje pokój w starej, skrzypiącej willi. Scenografia Radosława Zielonki wraz z reżyserią castingu Konrada Bugaja stanowią jedne z największych atutów filmu. Właścicielka domu, wspaniale zagrana przez Annę Seniuk, dodaje do całości diabolicznego smaczku. Również współlokatorzy Tomka to oryginalne postacie, od podejrzanego Jarka (Konrad Eleryk), przez kłótliwą Martę (Marta Stalmierska), po informatyka żyjącego w świecie wirtualnym, czyli Seweryna (Sebastian Perdek). Dodatkowo wpadająca od czasu do czasu w odwiedziny tajemnicza wnuczka Sonia (Michalina Olszańska) sprawia, że atmosfera w domu jest jeszcze bardziej niepokojąca.
Tomek, Absolwent z Zapałem do Pracy
Głównym wątkiem filmu jest jednak koszmar poszukiwania pracy przez Tomka. To aspekt, który dla niego staje się prawdziwym horrorem. Apanel w bezwzględny sposób ukazuje absurdalne pytania zadawane przez działy HR dużych korporacji, wykorzystując je jako obiekt kpin i satyry. Temat istnieje, czekał tylko na reżysera, który podejmie go w taki sposób. Jednak, mimo że wiele elementów filmu się zgadza, istnieje pewne niezrównoważenie wynikające z konwencji, w jaką został opakowany.
Diaboliczna Właścicielka, Podejrzani Współlokatorzy
Film utrzymany jest w konwencji slapstickowego kina, co samo w sobie jest trudne do osiągnięcia. „Horror Story” ma wiele zalet, takich jak pomysł, scenografia, kostiumy, zdjęcia czy wyśmienita obsada , a każdy z nich wnosi do historii coś specjalnego, tworząc barwny i niezapomniany obraz mieszkańców tego surrealistycznego świata. Jednak równie wiele elementów może przeszkadzać, zwłaszcza intensywna i ciągła forma humoru, który nie daje widzowi chwili na wyłapanie dobrego żartu. Natężenie wulgaryzmów i wykorzystanie stereotypów również nie pomagają, a wręcz utrwalają je w niefortunny sposób.
Adrian Apanel, mimo pewnych niedociągnięć, pokazuje duży potencjał jako obserwator i sprawny reżyser. Jego film to nie tylko zabawna opowieść, ale także komentarz na temat współczesnych absurdów, zwłaszcza w obszarze poszukiwania pracy. Mimo że film kończy się pewnym zawodem, pozostawia nadzieję na więcej. Apanel zdaje się być gotowy na kolejne wyzwania, co sprawia, że warto śledzić jego twórczość.
„Horror Story” – Śmiech i Łzy na Tle Absurdów Współczesności
„Horror Story” to nie tylko komediowy zapis młodzieńczego koszmaru Tomka, ale także satyra na współczesne problemy społeczne. Debiut pełnometrażowy Adriana Apanela jest pełen absurdalnego humoru, slapstickowych sytuacji, ale jednocześnie rzuca wyzwanie patrzeniu na świat w sposób bardziej krytyczny. Przesłanie filmu, ukryte pod warstwą komizmu, dotyka kwestii poszukiwania pracy, absurdów biurokracji, czy korporacyjnych wyścigów szczurów. Wśród tych wszystkich elementów, „Horror Story” zyskuje swoją unikalność i staje się wartościowym komentarzem społecznym.
