Pierwsza „Zabawa w pochowanego” była jednym z tych filmów, które pojawiły się niemal znikąd, a szybko zdobyły status kultowej rozrywki. Prosty pomysł – panna młoda uciekająca przed uzbrojoną rodziną swojego męża – został połączony z czarnym humorem, brutalnością oraz satyrą na bogate elity przekonane, że pieniądze pozwalają im stać ponad wszelkimi zasadami. Produkcja z 2019 roku nie potrzebowała rozbudowanego świata ani skomplikowanej mitologii. Wystarczała posiadłość, grupa wyjątkowo odpychających arystokratów oraz Samara Weaving w zakrwawionej sukni ślubnej.
„Zabawa w pochowanego 2” wybiera drogę typową dla kontynuacji: wszystkiego ma być więcej. Więcej uczestników, więcej rodzin, większa przestrzeń, bardziej wymyślne zgony i znacznie wyższa stawka. Twórcy nie próbują jednak udawać, że realizują subtelny horror psychologiczny. To pełna szaleństwa, krwi i komediowego przerysowania jazda, która rozwija pomysły z pierwszej części, nawet jeżeli po drodze traci część jej wyjątkowego uroku.
Film rozpoczyna się niemal dokładnie w momencie, w którym zakończyła się poprzednia odsłona. Grace przeżyła makabryczną noc w posiadłości rodziny Le Domas, ale jej koszmar wcale nie dobiegł końca. Bohaterka szybko odkrywa, że tamta rozgrywka była jedynie częścią znacznie większego systemu. Tym razem na jej drodze stają kolejne wpływowe rody, a stawką nie jest już wyłącznie przetrwanie do świtu.
Do walki zostaje wciągnięta również Faith – dawno niewidziana siostra Grace, grana przez Kathryn Newton. Ich spotkanie nie oznacza jednak natychmiastowego rodzinnego pojednania. Kobiety dzieli przeszłość, niewypowiedziane pretensje i zupełnie inne podejście do zagrożenia. Właśnie ta relacja staje się jednym z najważniejszych elementów filmu, nadając kolejnym scenom pościgów i brutalnych starć odrobinę emocjonalnego ciężaru.
Grace nie jest już bezbronną panną młodą
Największym atutem kontynuacji pozostaje Samara Weaving. W pierwszym filmie jej bohaterka stopniowo przechodziła drogę od zagubionej panny młodej do kobiety gotowej walczyć o życie wszelkimi dostępnymi sposobami. Tym razem Grace od początku jest kimś innym. Trauma nie zniknęła, ale przestała ją paraliżować. Bohaterka zna reguły tego świata i doskonale wie, że za eleganckimi strojami, drogimi rezydencjami oraz uprzejmymi uśmiechami kryją się ludzie gotowi mordować w imię tradycji i władzy.
Weaving po raz kolejny znakomicie łączy fizyczność kina akcji z komediową ekspresją. Jej krzyk może być jednocześnie oznaką autentycznego przerażenia, frustracji oraz niedowierzania wobec kolejnego absurdu. Aktorka sprawia, że nawet najbardziej niedorzeczne wydarzenia mają emocjonalny punkt zaczepienia. Grace jest poraniona, zmęczona i coraz bardziej wściekła, ale nadal pozostaje postacią, której widz chce kibicować.
Krytycy są zgodni, że to właśnie zaangażowanie Weaving stanowi główną siłę filmu. Nawet mniej entuzjastyczne recenzje podkreślają, że aktorka utrzymuje produkcję na powierzchni swoją energią, charyzmą i umiejętnością odnalezienia humoru w najbardziej groteskowych momentach.
Siostrzana relacja zamiast kolejnego romansu
Wprowadzenie Faith okazuje się dobrym sposobem na uniknięcie prostego powtórzenia fabuły pierwszej części. Kathryn Newton wnosi do filmu energię odmienną od tej, którą prezentuje Weaving. Grace jest już zahartowana i świadoma skali zagrożenia, podczas gdy jej siostra dopiero próbuje zrozumieć zasady makabrycznego świata.
Twórcy wykorzystują różnice między bohaterkami zarówno do budowania humoru, jak i konfliktów. Siostry muszą nauczyć się współpracować, chociaż każda z nich nosi własne urazy. Ich relacja przypomina momentami dynamiczną komedię kumpelską, tyle że zamiast nieporozumień podczas wspólnej podróży mamy pułapki, broń i ludzi eksplodujących w wyjątkowo widowiskowy sposób.
Ten rodzinny wątek nie zawsze zostaje rozwinięty tak głęboko, jak mógłby, ponieważ film niemal nieustannie pędzi w stronę kolejnej konfrontacji. Mimo to nadaje opowieści serce i sprawia, że Grace ma do uratowania kogoś więcej niż tylko samą siebie. Niektórzy recenzenci uznali nawet, że relacja sióstr daje kontynuacji więcej emocjonalnej głębi niż miał oryginał.
Większy świat, ale mniej tajemnicy
Pierwsza część była niezwykle skuteczna dzięki ograniczonej przestrzeni. Posiadłość Le Domas działała jak ogromna plansza do gry. Każdy korytarz, pokój i ukryte przejście mogły kryć zagrożenie. Gotycki wystrój domu tworzył atmosferę, w której komedia i horror naturalnie się przenikały.
Kontynuacja otwiera ten świat. Okazuje się, że rodzina Le Domas nie była jedyną grupą związaną z krwawymi rytuałami. Grace zostaje wrzucona w znacznie większy konflikt obejmujący kolejne bogate rody i rozbudowaną mitologię. Pozwala to twórcom przygotować bardziej różnorodne lokacje, przeciwników i sceny akcji, ale jednocześnie odbiera historii część klaustrofobicznego napięcia.
Nie ma już poczucia, że bohaterka została zamknięta w domu, z którego pozornie nie ma wyjścia. Zamiast tego otrzymujemy widowiskowy survival z elementami kina akcji. Krytycy zwracają uwagę, że film traci gotycką intymność oryginału, zastępując ją rozmachem, bardziej kolorowymi antagonistami oraz pomysłową destrukcją.
To największa zaleta i jednocześnie największa wada „Zabawy w pochowanego 2”. Świat staje się większy, ale mniej fascynujący. Tajemnica zostaje zastąpiona tłumaczeniem kolejnych zasad, zależności i rodzinnych układów. Pierwszy film pozwalał widzowi odkrywać dziwaczne rytuały razem z Grace. Drugi częściej zatrzymuje się, aby objaśnić, jak działa rozszerzona mitologia.
Krwawe widowisko bez hamulców
Jeżeli ktoś oczekuje przede wszystkim kreatywnych zgonów i brutalności przedstawionej z komediowym dystansem, prawdopodobnie nie będzie rozczarowany. Kontynuacja bardzo świadomie stosuje zasadę, że sequel powinien być większy, głośniejszy i bardziej przesadzony.
Przemoc jest tutaj widowiskowa, groteskowa i często tak absurdalna, że trudno traktować ją poważnie. Twórcy regularnie balansują na granicy parodii, sprawdzając, jak daleko mogą się posunąć, zanim makabra przestanie bawić. Niektóre sceny są pomysłowe i świetnie wykorzystują fizyczny humor. Inne sprawiają wrażenie zaprojektowanych przede wszystkim po to, aby widzowie zareagowali głośnym śmiechem albo pełnym niedowierzania westchnieniem.
Film znacznie częściej przypomina komedię akcji z elementami gore niż klasyczny horror. Prawdziwego strachu jest tu niewiele, a napięcie szybko ustępuje miejsca kolejnym strzelaninom, eksplozjom i pułapkom. Dla części widzów będzie to dokładnie taka zmiana, jakiej oczekiwali. Inni mogą zatęsknić za bardziej kontrolowanym tempem i atmosferą pierwszej odsłony.
Elity ponownie na celowniku
Pierwsza „Zabawa w pochowanego” była czytelną satyrą na bogatych ludzi traktujących innych jak przedmioty. Rodzina Le Domas wierzyła, że jej pozycja, majątek i tradycja usprawiedliwiają wszystko. Sequel rozwija ten pomysł, pokazując nie pojedynczą rodzinę, lecz cały system elit oparty na przemocy, dziedziczonych przywilejach i walce o wpływy.
Nie jest to jednak szczególnie subtelna krytyka społeczna. Film nie próbuje analizować mechanizmów władzy ani budować wieloznacznej metafory. Bogaci są źli, zepsuci, narcystyczni i przekonani o własnej wyjątkowości. Satysfakcja ma wynikać przede wszystkim z obserwowania, jak Grace odpowiada na ich arogancję za pomocą coraz bardziej bezpośrednich argumentów.
Ta prostota pasuje do komediowego tonu produkcji, ale prowadzi również do powtarzalności. Antagoniści bywają efektowni, lecz pozostają raczej przerysowanymi figurami niż pełnoprawnymi postaciami. Krytycy negatywnie nastawieni do filmu wskazywali, że satyra na bogaczy stała się bardziej oczywista, a jednocześnie mniej celna niż w pierwszej części.
Znane twarze i świadoma zabawa konwencją
Obok Samary Weaving i Kathryn Newton pojawiają się aktorzy silnie kojarzeni z kinem gatunkowym, w tym Sarah Michelle Gellar, Elijah Wood oraz David Cronenberg. Ich obecność nie jest przypadkowa – film świadomie korzysta z ekranowych skojarzeń widzów i traktuje obsadę jako kolejny element zabawy konwencją.
Sarah Michelle Gellar dobrze odnajduje się w roli związanej z mroczniejszą stroną opowieści. Elijah Wood ponownie wykorzystuje swój talent do grania postaci jednocześnie sympatycznych, dziwnych i niepokojących. David Cronenberg samą obecnością dodaje historii groteskowego, niemal rytualnego charakteru.
Nie wszystkie postacie drugoplanowe otrzymują wystarczająco dużo czasu, aby w pełni wykorzystać potencjał aktorów. Część z nich pojawia się głównie po to, by uatrakcyjnić kolejną scenę lub stać się elementem efektownej śmierci. Mimo tego obsada wyraźnie rozumie ton filmu i nie próbuje nadawać absurdalnej historii niepotrzebnej powagi.
Czy ta gra była potrzebna?
„Zabawa w pochowanego 2” nie jest kontynuacją równie świeżą i zaskakującą jak pierwszy film. Oryginał miał idealnie prosty pomysł, ograniczoną przestrzeń oraz bohaterkę, która wraz z widzem odkrywała coraz bardziej absurdalne reguły rodzinnego rytuału. Sequel musi rozbudować świat i wytłumaczyć, dlaczego Grace ponownie bierze udział w śmiertelnej grze. W rezultacie film staje się bardziej skomplikowany, ale niekoniecznie ciekawszy.
Jednocześnie trudno odmówić mu energii. Reżyserzy Matt Bettinelli-Olpin i Tyler Gillett dobrze wiedzą, czego oczekują fani tej serii. Dostarczają dużo krwawej rozrywki, czarnego humoru, efektownych przeciwników i bohaterkę, która nie zamierza już przed nikim uciekać. Kontynuacja nie niszczy wspomnień związanych z pierwszą częścią i nie jest wyłącznie mechanicznym powtórzeniem jej fabuły. Próbuje rozszerzyć świat, zmienić charakter rozgrywki i nadać Grace nowy cel.
Nie każda decyzja działa równie dobrze. Środkowa część filmu chwilami traci tempo, mitologia okazuje się mniej interesująca niż twórcy najwyraźniej zakładali, a niektóre dowcipy i zwroty akcji można przewidzieć z dużym wyprzedzeniem. Mimo to produkcja pozostaje dynamiczną i świadomie przesadzoną rozrywką.
Podsumowanie
„Zabawa w pochowanego 2” wymienia kameralny horror na większe, głośniejsze i znacznie bardziej krwawe widowisko. Traci część gotyckiego klimatu oraz precyzji oryginału, ale nadrabia energią Samary Weaving, udanym duetem z Kathryn Newton i serią widowiskowych scen, w których twórcy nie uznają pojęcia dobrego smaku.
To sequel oparty na zasadzie eskalacji. Więcej rodzin, więcej zasad, więcej broni i zdecydowanie więcej krwi. Nie jest równie świeży jak pierwsza część, ale jako bezpretensjonalna mieszanka horroru, komedii i kina akcji dostarcza dokładnie tego, co obiecuje.
Najlepiej bawić będą się widzowie, którzy zaakceptują, że tym razem groza ustępuje miejsca grotesce, a społeczna satyra jest jedynie dodatkiem do efektownego polowania. Grace ponownie udowadnia, że jest jedną z najbardziej charyzmatycznych bohaterek współczesnego kina grozy. Problem polega na tym, że otaczający ją świat nie zawsze jest równie interesujący jak ona.
Ocena: 8/10
