Gdańskie AmberExpo po raz czwarty zamieniło się w tętniące życiem, halowe miasteczko muzyczne, udowadniając, że jesień w Polsce należy do festiwali pod dachem. Już od pierwszych godzin piątkowego wieczoru jasne stało się, że czwarta edycja Inside Seaside bije dotychczasowe rekordy. Po frekwencyjnym skoku z 12 do 18 tysięcy uczestników w poprzednich latach, tegoroczna odsłona zdaje się być absolutnie najlepszą pod względem liczby odwiedzających – wypełnione po brzegi hale, gęsty tłum pod każdą z trzech scen i energia, która skutecznie odcięła zgromadzonych od listopadowej aury za oknem.
Festiwalowa rozgrzewka zaczęła się zresztą jeszcze przed oficjalnym otwarciem bram AmberExpo. W czwartkowy wieczór serce Trójmiasta zabiło w historycznych przestrzeniach gdańskiej Montowni, skąd na żywo nadano wyjazdowe wydanie Listy Piosenek Radia 357. Wydarzenie przyciągnęło tłumy patronów rozgłośni, tworząc niepowtarzalną, wspólnotową atmosferę, która stanowiła idealny prolog do właściwego festiwalowego maratonu.
Taneczna elegancja i królestwo Jessie Ware
Piątkowy wieczór należał bezapelacyjnie do headlinerki dnia pierwszego – Jessie Ware. Brytyjska ikona nowoczesnego popu i disco po raz kolejny udowodniła, dlaczego jej występy uchodzą za wzór scenicznego kunsztu. Ware z niezwykłą lekkością połączyła soulową głębię z klubowym pulsem, zamieniając główną scenę w roztańczony parkiet. Oprócz sprawdzonych festiwalowych hymnów, takich jak „Spotlight” czy „Free Yourself”, artystka zaprezentowała materiał z wydanego wiosną albumu „Superbloom”. Doskonały kontakt z gdańską publicznością, dopracowana choreografia i niesłabnąca energia sprawiły, że był to koncert kompletny – pełen klasy, ale i bezpretensjonalnej radości z wspólnego przeżywania muzyki.
Hipnotyczna podróż braci Gutiérrez
Zupełnie inny biegun emocji zaproponował duet Hermanos Gutiérrez. Bracia Alejandro i Estevan stworzyli na scenie intymną, niemal filmową przestrzeń, która stanowiła doskonały kontrapunkt dla tanecznej euforii towarzyszącej występowi Jessie Ware. Ich instrumentalne kompozycje – zakorzenione w latynoamerykańskiej tradycji, pustynnym westernie, surf rocku i ambiencie – zadziałały na publiczność jak muzyczny trans. Bez ani jednego wypowiedzianego ze sceny słowa, wyłącznie za pomocą mistrzowskich gitarowych dialogów, przenieśli słuchaczy w pełne słońca i melancholii krajobrazy, udowadniając, że siła Inside Seaside tkwi w umiejętnym balansowaniu skrajnych nastrojów.
Uliczny epos The Streets
Dla wielu uczestników kluczowym punktem piątkowej nocy był powrót do klasyki brytyjskiej sceny za sprawą projektu The Streets. Mike Skinner przywiózł do Gdańska materiał z legendarnego, wydanego w 2004 roku konceptualnego albumu „A Grand Don’t Come For Free” i wykonał go w całości, dokładnie tak, jak został pierwotnie pomyślany. Publiczność otrzymała spójną, pełną napięcia opowieść o miłości, chaosie i codziennych zmaganiach, podaną z charakterystyczną dla Skinnera szczerością, literackim zacięciem i ironicznym humorem. Gdy wybrzmiały klasyki pokroju „Dry Your Eyes”, „Fit But You Know It” czy „Blinded By The Lights”, hala eksplodowała, a na finał artysta dorzucił jeszcze przekrojowy zestaw najważniejszych utworów z całej swojej dyskografii.
Siła polskiej sceny – od mistrzów po nowe głosy
Dzień pierwszy potwierdził również znakomitą kondycję polskiej muzyki, prezentując jej pełne spektrum pokoleniowe i gatunkowe. Niekwestionowaną lekcję scenicznej wolności dała legenda rodzimej sceny, zespół Voo Voo. Wojciech Waglewski wraz z Mateuszem Pospieszalskim, Karimem Martusewiczem i Michałem Bryndalem po raz kolejny udowodnili, że ich żywiołem jest koncertowa improwizacja. Utwory z świetnie przyjętego albumu „Dźwięczność” zyskały na żywo nowe, przestrzenne aranżacje, zacierając granice między rockiem, folkiem a jazzem.
Mroczniejszy, hipnotyczny ton wprowadziło bydgoskie Variété. Weterani polskiej zimnej fali zaprezentowali materiał z wydanej jesienią płyty „Sieć Indry”, łącząc minimalistyczny, post-punkowy chłód z jazzową swobodą i awangardowym eksperymentem. Z kolei na biegunie subtelnej, poetyckiej wrażliwości zachwyciła Mela Koteluk, przypominając, dlaczego od lat utrzymuje status jednej z najważniejszych postaci polskiego popu alternatywnego.
Równie mocno wybrzmiały głosy młodszego pokolenia. Kathia przyciągnęła tłumy szukające muzycznej szczerości i emocji – jej mieszanka indie popu, folku i dyskretnej elektroniki zatrzymała czas na jednej z mniejszych scen. Prawdziwym objawieniem okazała się natomiast Marysia Osu. Polsko-brytyjska harfistka i producentka zabrała słuchaczy w oniryczną podróż na styku klasyki, jazzu i ambientu, udowadniając, że harfa w połączeniu z elektroniką potrafi brzmieć niezwykle nowocześnie i poruszająco.
Słowo równie ważne jak dźwięk
Inside Seaside to jednak nie tylko koncerty, ale też przestrzeń do spotkania i rozmowy, co w piątek wybrzmiało ze szczególną mocą. Strefa rozmów pękała w szwach, oferując zupełnie różne, lecz równie fascynujące spotkania.
Najwięcej emocji i uśmiechu wywołało spotkanie z Jurkiem Owsiakiem, które – formalnie rzecz biorąc – miał poprowadzić Piotr Stelmach. Szybko okazało się jednak, że dziennikarz mógł jedynie z uśmiechem oddać pole swojemu gościowi. Owsiak (nad deską do prasowania ;)) całkowicie przejął narrację, zamieniając wywiad w porywający, pełen anegdot i pasji monolog, którym bez trudu kupił zgromadzoną publiczność. Zupełnie inny, znacznie bardziej kameralny i refleksyjny ton miała rozmowa Marka Niedźwieckiego z Anną Marią Jopek – pełna wzajemnego szacunku, ciepła i wspomnień o muzycznych poszukiwaniach. Dopełnieniem tej części programu był niezwykle merytoryczny i intymny wywiad Antoniego Grudniewskiego z Kaśką Sochacką, podczas którego artystka z właściwą sobie skromnością opowiadała o kulisach powstawania swoich utworów i radzeniu sobie z ogromną popularnością.
Pierwszy dzień Inside Seaside 2026 zawiesił poprzeczkę niezwykle wysoko. Rekordowa publiczność, perfekcyjna organizacja w przestrzeniach AmberExpo i artystyczna odwaga w doborze programu sprawiają, że w sobotni wieczór wchodzimy z apetytem na więcej.
