Serial „Mafia” przenosi widzów do Szwecji lat 90., w okres brutalnych wojen jugosłowiańskich gangów, których działania i układy z politycznymi decydentami w ojczyźnie umożliwiały nielegalny przemyt papierosów na gigantyczną skalę.
To obraz przestępczego świata, który rozrastał się dynamicznie i bez skrupułów – a jednocześnie realistyczny portret systemu, który zbyt długo nie dostrzegał zagrożeń. Ambitna policjantka Gunn Thörngren staje się jedną z nielicznych w strukturach służb, która naprawdę chce przerwać ten proceder – nawet jeśli oznacza to walkę nie tylko z przestępcami, ale również z własnymi przełożonymi, oporem systemu i brakiem zasobów.
W tej historii ważną rolę odgrywa Pontus – policjant, który początkowo jest rywalem Gunn, jednak z czasem sytuacja zmusza ich do bliższej współpracy, budując między nimi nić porozumienia i zaufania. W tę postać wciela się Christian Hillborg – widzom znany m.in. z takich produkcji jak „Most nad Sundem”, „Upadek królestwa” czy „Those About to Die”.
O kulisach pracy na planie, tworzeniu bohatera funkcjonującego pomiędzy ambicją, lojalnościami, napięciem i moralnymi wyborami – rozmawiamy właśnie dziś, w tym wyjątkowym wywiadzie.
Pontus to złożona postać — ambitny i zdeterminowany, a jednak zmuszony pracować blisko z kimś, kogo początkowo widzi jako rywala. Co sprawiło, że zainteresowałeś się tą rolą i dlaczego powiedziałeś jej „tak”?
Pontus zaintrygował mnie, ponieważ nie jest tylko policjantem — to człowiek rozrywany między ambicją, obowiązkiem i osobistą etyką. Zobaczyłem postać pełną męskiej energii, ale jednocześnie kruchą i odważną w próbie przełamania własnych schematów i zmiany swojego procesu działania. Serial obejmuje okres niemal 10 lat i to było dla mnie bardzo atrakcyjne jako aktora.
Relacja pomiędzy Pontusem i Gunn ewoluuje od rywalizacji do głębokiego wzajemnego zrozumienia. Jak budowaliście tę dynamikę z Katią Winter na planie? Czy mieliście czas, by popracować nad chemią między bohaterami przed rozpoczęciem zdjęć?
Katia i ja spędziliśmy tak naprawdę mnóstwo godzin razem siedząc w tym policyjnym samochodzie, więc jestem wdzięczny, że rozwinęła się między nami przyjaźń i dobra etyka pracy. Nie wszystko ćwiczyliśmy wcześniej — chcieliśmy, aby część tej napiętej energii była surowa i prawdziwa. Katia jest fantastyczna do współpracy.
MAFIA osadzona jest w latach 90. i opowiada o mniej znanym fragmencie historii przestępczości w Szwecji. Czy przed pracą nad serialem byłeś świadomy skali przemytu papierosów oraz jego powiązania z wojną w Jugosławii? Jak wyglądały Twoje przygotowania i research historyczny do tej roli?
Pamiętam tamte wojny z czasów mojej nastoletniości i dorastałem na przedmieściu, gdzie mieszkało wielu imigrantów z krajów południowosłowiańskich, z wieloma nadal jestem przyjaciółmi — więc wojna na Bałkanach z pewnością była tematem obecnym, ale nie łączyłem jej aż tak mocno z ewolucją szwedzkiego podziemia przestępczego. Przygotowując się do roli, zagłębiłem się w tę historię — czytałem, oglądałem dokumenty i rozmawiałem z ludźmi, którzy przez to przeżyli.
Pontus działa w systemie policyjnym, który nie zawsze dostrzega powagę zagrożenia. Jak podchodziłeś do grania postaci rozdartej między lojalnością wobec instytucji a własnym moralnym kompasem?
Starałem się maksymalnie urealnić jego motywacje. On nie jest bohaterem, ale nie jest też skorumpowany. Wierzy w sprawiedliwość, jednak system nieustannie go frustruje. Skupiłem się na jego wewnętrznej walce i relacji z Gunn.
Serial pokazuje, jak wojny bałkańskie przenikały do szwedzkiego świata przestępczego. Jakie było to przeżycie emocjonalnie, wiedząc, że ta fikcja oparta jest na faktach?
To nie tylko kwestia aktorstwa — chodzi o oddanie prawdy stojącej za fikcją. Scenariusz Axela Stjärne został świetnie napisany i to było naprawdę odkrywcze. Nie grasz tylko postaci — kanalizujesz doświadczenia prawdziwych ludzi i to niesie ogromny ciężar emocjonalny i odpowiedzialność.
Pontus nie jest typowym głównym bohaterem, ale jego działania zmieniają bieg śledztwa. Jak znajdujesz równowagę — by mieć realny wpływ, ale nie przyćmiewać głównego nurtu opowieści?
Tu chodzi o precyzję. Musisz właściwie trafić w komediowe i emocjonalne akcenty. Pontus zmienia kierunek śledztwa, ale jest częścią większej układanki. Skupiłem się na tym, by jego sceny miały wagę, ale bez wyciągania uwagi ze struktury historii.
Zagrałeś szeroki wachlarz ról — od Erika w „Upadku królestwa” po Daniela w „Moście”. Czym Pontus różni się od wcześniejszych bohaterów i czego nauczyła Cię ta rola jako aktora?
Każda postać jest inna. Wszyscy jesteśmy inni i zmieniamy się jako ludzie, więc zawsze musisz pozostać we własnym doświadczeniu i dodawać z własnej nadwyżki do konkretnego bohatera. Pontus jest bardziej „underdogiem” niż tamci.
Czy masz jakieś osobiste metody, by wejść mentalnie w rolę policjanta? Które psychologiczne aspekty były najtrudniejsze — lub najbardziej zaskakujące — do eksplorowania?
To mój pierwszy policjant, więc rozmawiałem z prawdziwymi funkcjonariuszami i próbowałem zrozumieć psychiczne obciążenie tej pracy. Najtrudniejsza była samotność — to poczucie, że jesteś otoczony ludźmi, a jednocześnie izolowany przez obowiązek.
Serial pokazuje systemową presję i frustrację wynikającą z pracy przy ograniczonych zasobach. Czy w branży kreatywnej odnosisz to do własnych doświadczeń?
Tak. To jest opowieść o tym, jak systemy zawodzą, kiedy ignorują zmianę. Niezależnie czy chodzi o migrację, przestępczość czy społeczne przesunięcia — ta historia pokazuje, co dzieje się, gdy instytucje nie potrafią się adaptować. To nadal aktualne dziś.
Mafia jest czymś więcej niż historią kryminalną — to opowieść o lojalności, władzy i zmianach struktury społecznej. Czy serial mówi coś ważnego o dzisiejszej Szwecji — albo szerzej, Europie?
Tak, absolutnie.
Co sprawia Twoim zdaniem, że nordyckie kryminały są tak popularne na całym świecie? Czy jako aktor czujesz się częścią tego skandynawskiego stylu opowiadania historii?
Są atmosferyczne, introspektywne i moralnie złożone.
Czy dostrzegasz podobieństwa między światem „Mafii” a współczesnymi zjawiskami jak migracja, przestępczość zorganizowana czy kryzys zaufania do instytucji publicznych?
Zdecydowanie. Serial dotyka migracji, przestępczości zorganizowanej i zaufania do instytucji — a to wszystko gorące tematy dziś.
Jakie emocje — lub pytania — chciałbyś, aby widzom pozostały po obejrzeniu „Mafii”?
Mam nadzieję, że poczują ciężar historii — jak małe decyzje mogą wywołać ogromne konsekwencje i że przestępstwo nigdy, przenigdy się nie opłaca.
Która scena była dla Ciebie najtrudniejsza — emocjonalnie, technicznie lub fizycznie?
Wszystkie w inny sposób. I to jest piękno tego zawodu.
Patrząc na Twoje role w „Mafii”, „Last Kingdom” i „Moście” — widzisz wspólną nić bohaterów, do których Cię ciągnie? Czy świadomie wybierasz zupełnie różne role każdorazowo?
Pociągają mnie bohaterowie wielowarstwowi — tacy, którzy mają zarówno siłę jak i wątpliwości. Czy to Erik, Daniel czy Pontus — każdy z nich zmaga się z tożsamością i sensem. To mnie interesuje.
Gdybyś mógł spotkać Pontusa jako prawdziwego człowieka — co chciałbyś mu powiedzieć albo o co zapytać?
Haha, podejrzewam, że zobaczyłby mnie z daleka ze swojego radiowozu.
W „The Last Kingdom” Twój bohater Erik wyróżniał się jako wojownik o wyjątkowej głębi i wrażliwości. Jak było wnosić taką emocjonalność do gatunku zdominowanego często przez akcję i brutalność?
To był mój najważniejszy cel w tej postaci, więc cieszę się, że to wybrzmiało 🙂
Patrząc z perspektywy na „The Last Kingdom”, co sprawiło, że historia Erika tak mocno rezonowała z fanami — mimo że był na ekranie krótko, lecz intensywnie?
Erik jest brutalnym, ale pokornym olbrzymem, a jego historia nie istniałaby bez postaci Aethelflaed. Powieści Bernarda Cornwella i niesamowite scenariusze Stephena Butcharda mówią same za siebie. Prawdziwe historie miłosne nigdy nie mają zakończenia, a najlepszym potwierdzeniem tego są wszystkie pełne ciepła spotkania z fanami TLK przez ostatnie 10 lat na Comic Conach, konwentach i online. Wiesz… miłość zawsze jest odpowiedzią.
English version
Pontus is a complex character — ambitious and driven, yet forced to work closely with someone he initially sees as a rival. What drew you to this role, and what made you say yes to playing him?
Pontus intrigued me because he’s not just a cop — he’s a man caught between ambition, duty, and personal ethics. I saw a character full of male attitude but with a vulnerability and a courage to get out of his own way in and to change the process. The show has a time span of nearly 10 years and that was appealing to work with.
The relationship between Pontus and Gunn evolves from competition to a deep mutual understanding. How did you build that dynamic with Katia Winter on set? Did you have time to work on the chemistry between the characters before filming began?
Katia and I actually sat many hours in that police car together and so I’m grateful that we developed a friendship and great work ethic. We didn’t rehearse everything we wanted some of that tension to feel raw. Katia is just amazing to work with.
MAFIA is set in the 90s and tells the story of a lesser-known chapter in Sweden’s criminal history. Before working on the series, were you aware of the scale of cigarette smuggling and its ties to the Yugoslav wars? What kind of historical research or preparation did you do for this role?
I remember the wars as a teenager and I l grew up in a suburb where there was a lot of south slavic immigrants in my neighborhood, many I’m still friends with so the balkan war was certainly a topics but I hadn’t connected them that much to Sweden’s criminal evolution. Preparing for the role meant diving into that history — reading, watching documentaries, and speaking with people who lived through it.
Pontus operates within a police system that doesn’t always acknowledge the seriousness of the threat. How did you approach playing a character torn between loyalty to the institution and his own moral compass?
tried to ground him in realism. He’s not a hero, but he’s not corrupt either. He believes in justice, but the system frustrates him throughout the show. I focused on his internal struggle and his relationship to Gunn.
The series shows how the Balkan wars spilled into Sweden’s criminal underworld. What was it like emotionally, knowing that this fictional story is rooted in real events?
It’s really not about performance; it’s about honoring the truth behind the fiction and the script was very well written by Axel Stjärne as a head writer and certainly enlightening to play. You’re not just playing a character — you’re channeling real people’s experiences and that brings a lot of emotional weight and responsibility.
Pontus isn’t a traditional lead character, but his actions shift the momentum of the investigation. How do you strike a balance as an actor — making an impact without overshadowing the story’s main thread?
It’s about precision and you need to land the right comedic and emotional beats. Pontus shifts the investigation’s momentum, but he’s part of a larger puzzle. I focused on making his moments count without pulling focus.
You’ve played a wide range of roles — from Erik in The Last Kingdom to Daniel in The Bridge. How is Pontus different from your previous characters, and what did this role teach you as an actor?
All characters are different. Everone’s different and you change as a human so you just have to stay in your own experience and add from your overflow to every specific character. Pontus is more of an underdog then the others.
Do you have any personal methods for mentally stepping into the mindset of a police officer? Which psychological aspects of the role were the most challenging — or perhaps most surprising — to explore?
It’s my first copper so I spoke with real officers and tried to understand the psychological toll of the job. The hardest part was grasping the loneliness — the feeling of being surrounded by people but still isolated by duty.
The show portrays systemic pressure and the frustration of working with limited resources. As someone in the creative industry, do you relate to that feeling of being driven but unsupported?
Yes. It’s about how systems fail when they ignore change. Whether it’s migration, crime, or social shifts — the story shows what happens when institutions don’t adapt. That’s still relevant today.
Mafia is more than a crime story — it’s also about loyalty, power, and shifting social structures. Do you think the series says something relevant about today’s Sweden — or Europe in general?
Yes, absolutely.
What do you think makes Nordic crime dramas so internationally appealing? Asan actor, do you feel like part of that distinct Scandinavian storytelling tradition?
They’re atmospheric, introspective, and morally complex.
Do you see any parallels between the world of Mafia and current social issues like migration, organized crime, or the crisis of trust in public institutions?
Definitely. The show touches on migration, organized crime, and institutional trust — all of which are hot topics today.
What emotions — or questions — would you like the audience to be left with after watching Mafia?
I hope they feel the weight of history — how small choices ripple into big consequences and that crime never ever pays off.
Which scene in Mafia was the most challenging for you — emotionally, technically, or physically?
All of them in various ways. Thats’s the beauty of this profession.
Looking at your roles in Mafia, The Last Kingdom, and The Bridge — do you think there’s a common thread among the characters you’re drawn to? Or do you deliberately seek out roles that are completely different each time?
I’m drawn to characters who are layered — who carry both strength & doubt. Whether it’s Erik, Daniel, or Pontus, they all wrestle with identity and purpose. That’s what interests me.
If you could meet Pontus as a real person — what would you want to say to him or ask him?
Haha I guess he’d see me from a far in his police car.
In The Last Kingdom, your character Erik stood out as a warrior with unusual depth, even vulnerability. What was it like bringing emotional complexity to a genre often dominated by action and brutality?
That was my key goal to that character so I’m glad it worked out (smile)
Looking back on The Last Kingdom, what do you think made Erik’s arc resonate so strongly with fans — especially considering how brief yet powerful his time on the show was?
Erik is a brutal yet humble giant and his arc wouldn’t be anything without Aethelfled, really. Bernard Cornwells novels and Stephen Butchards amazing scripts speak for themselves. True love stories never have endings and the best acknowledgment are all the warmhearted TLK attendees that I’ve met over the past 10 years at Comic Con, Conventions and online. You know Love is always the answer.
Pierwsze dwa odcinki serialu Mafia pojawią się 27 października na kanale Viaplay Filmy i Seriale. Kolejne odcinki będą emitowane po dwa w każdy poniedziałek. Kanał Viaplay Filmy i Seriale jest dostępny poprzez Prime Video Channels,Megogo, Canal+oraz Play.
Rozmawiał : K.D
Wszystkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie i rozprzestrzenianie artykułu bez zgody autora jest zabronione!
Prawo chronione przez ustawę z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych: Dz.U. z 1994 r. Nr 24, poz. 83
