Ludzkie doświadczenia, uczucia oraz reakcja na ekstremalne sytuacje jakie niesie za sobą wojna.
W filmie Marcina Koszałka poznajemy dwa góralskie rody, których relacje jak to zwykle bywa balansują na pograniczu konfliktu i pojednania. Centralnymi postaciami są dwaj bracia Jędrek (Filip Pławiak) i Maciek(Julian Świerzewski) pochodzący z rodu Zawrat oraz piękna góralka Bronka (Sandra Drzymalska) najstarsza córka z rodziny Wetula.
Bracia różnią się od siebie mentalnie, reprezentują dwie zupełnie różne drogi życiowe. Każdemu z nich przyświecają inne idee. Oboje są tak samo autentyczni, to postacie z krwi i kości. Jędrek to nieustraszony taternik, który zawsze wybiera najtrudniejsze trasy. Jest niezależny, skłonny do ryzyka, ma ogromną pasję. Jego decyzje są bardzo często nieprzewidywalne, jego oczy spoglądają ku przygodzie. To jaki jest sprawia, że nie do końca bywa zrozumiany przez góralskie, tradycyjne środowisko.
Maciej jest starszy, bardziej powściągliwy i odpowiedzialny. To dobry gospodarz,ceni sobie tradycję. Jest lojalny wobec hermetycznej tradycji Podhala co sprawia, że jest ceniony wśród społeczności w jakiej żyje. Jednak to Jędrek i Bronka mają się ku sobie ale rodziny Zawratów i Wetula mają wobec nich inne plany. Postanawiają, że Bronka wyjdzie za mąż za starszego brata bo tak nakazuje rodzinna tradycja.
Jędrek opuszcza rodzinne strony, udaje się do Krakowa gdzie szuka zapomnienia w tamtejszej bohemie, romansuje. Tam spotyka niejakiego Wolframa von Kamitza (Jakub Gierszał)- niemieckiego naukowca i alpinistę, z którym bardzo szybko znajduje wspólny język. Wolfram przedstawia Zawratowi swoją ideę jakoby lud Podhala wywodził się ze starogermańskiego plemienia Pragotów. Opierając się na teorii tradycyjnych metalowych spinek-parzenic jakie mężczyźni na Podhalu noszą przy koszulach sugeruje wpływy germańskie. Chce udowodnić, że Górale i Niemcy mają wspólną krew.
W międzyczasie wybucha wojna i napływający na Podhale Niemcy zaczynają oferować mieszkańcom współpracę co prowadzi do narastającego konfliktu wśród ludności. Niemcy wymuszają współpracę na góralach poprzez zarówno obietnice jak i groźby. Mimo, iż część ludności godziła się na kolaborację to często ta decyzja była pod przymusem i w obawie przed represjami.
Maciej Zawrat jednak kategorycznie odrzuca współpracę z niemieckim okupantem, ponieważ jest pewien, że mogło by to zagrażać integralności społeczności. Natomiast Jędrek po namowach Wolframa, niesiony też nadzieją odzyskania ukochanej, decyduje się na współpracę . Jego decyzja niczym lawina pociąga za sobą nieodwracalne i tragiczne w skutkach wydarzenia. Niemniej jednak pokazuje to z jakimi wyborami musi mierzyć się człowiek w obliczu czegoś tak okrutnego jak wojna.
Bracia połączeni krwią, podzieleni uczuciem.
Maciej i Jędrek kochają jedną kobietę, dzielą ich idee a gdyby nie chciwość ich ojców ta historia mogła by mieć zupełnie inny przebieg. „Biała odwaga” to film, o którym śmiało mogę stwierdzić, że opowiedziana historia ma wymiar uniwersalny i można ją interpretować jako metaforę dla szerszych zarówno społecznych jak i politycznych mechanizmów. „Biała odwaga” to opowieść o ludzkim dramacie, który jest pokłosiem trudnych wyborów. Marcin Koszałka doskonale przedstawił w swoim obrazie do czego zdolni są ludzie będący pod wpływem silnej manipulacji i ideologii. Film ten również skłania widza do analizy ludzkiej natury, moralności oraz wpływu innych na nasze zachowania
Takiego filmu z Podhalem w tle jeszcze nie było!
„Biała odwaga” to nie tylko historia Goralenvolk ale również a może przede wszystkim opowieść o pasji, namiętności, miłości. Stymuluje widza poprzez pokazanie dramatycznych okoliczności po czym skłania do refleksji ale absolutnie nie do negatywnej oceny. Według mnie jest to film, którego nie da się zapomnieć.
Reżyserowi w mistrzowski sposób udało się oddać stosunek górali do wiary oraz ich kulturowego dziedzictwa, które łączy w sobie elementy zarówno katolickie jak i pogańskie co pokazuje jak bardzo złożona jest kultura Podhala. Dodatkowo „Biała odwaga” posiada niezwykłą oprawę wizualną, którą tworzą nie tylko malownicze górskie krajobrazy ale również ujęcia z wysokich gór. Sceny ze schodzącą lawiną, która po drodze pochłania wszystko nakręcone zostały w taki sposób, że widz zostaje niemal wbity w fotel kinowy. Tętent końskich kopyt uderzających o śnieg wybrzmiewa jeszcze długo po obejrzanej scenie.
Wyjątkowi aktorzy, których talenty i gra aktorska nadają produkcji niepowtarzalny klimat. To historia, którą się przeżywa.
Ogromne brawa i to na stojąco należą się przede wszystkim doskonale dobranej obsadzie aktorskiej. Filip Pławiak grający rolę Jędrka Zawrata poświęcił bowiem wiele czasu na fizyczne przygotowanie się do roli co tylko podkreśliło autentyczność jego postaci. Jakub Gierszał jako charyzmatyczny Wolfram von Kamitz to zdecydowanie strzał w dziesiątkę. Swoją aparycją jest zdecydowanie stworzony do tej roli. Również Sandrze Drzymalskiej udało się „wycisnąć” ze swojej bohaterki dużo naprawdę prawdziwych emocji. Julian Świeżewski jako Maciek i Andrzej Kopka jako Skorus ojciec Bronki nadali swoim postacią niezwykły charakter. Dodatkowo wszech obecny góralski akcent dodaje produkcji lokalnego folkloru i niezwykłej niemal namacalnej autentyczności.
Podsumowując, „Biała odwaga” to nie tylko opowieść o Goralenvolk i wydarzeniach związanych z niemiecką okupacją, ale także uniwersalna historia o ludzkich dramatach, emocjach i trudnych wyborach, które stają się jeszcze bardziej wymowne w obliczu ekstremalnych okoliczności wojennych.
