“Kompleks Portnoya” w nowym sezonie teatralnym już 18 i 19 września

In Teatr

Już w nowym sezonie powraca spektakl, który widzowie Teatru WARSawy pokochali absolutnie. Tytułowy bohater pochodzi z mieszczańskiej rodziny żydowskiej. Coś się w nim buntuje i popycha do ucieczki od tego co niewygodne, niezrozumiałe i ograniczające. “Kompleks Portnoya” to gra w otwarte karty.

fot.materiały prasowe

Kompleks Portnoya

na motywach książki Philipa Rotha

Przekład: Anna Kołyszko

Reżyseria i scenariusz: Aleksandra Popławska, Adam Sajnuk

Obsada: Monika Mariotti, Anna Smołowik, Bartosz Adamczyk, Adam Sajnuk

Scenografia: Katarzyna Adamczyk, Sylwia Kochaniec, Adam Sajnuk

Kostiumy: Katarzyna Adamczyk

Wielokrotnie nagradzana inscenizacja głośnej powieści Philipa Rotha w reżyserii Adama Sajnuka i Aleksandry Popławskiej. Oto Alexander Portnoy: żyd i antysemita, seksoholik
i onanista, maminsynek i buntownik, szowinista i zastępca komisarza Nowego Jorku ds. równouprawnienia. Bohater spektaklu stara się odnaleźć własną tożsamość, jej czystą
i niezapisaną formę – wolną od semickiego wychowania, powinowactwa i przywiązania. Jeszcze nie wie, że to niemożliwe.

Spektakl jest adaptacją powieści, która w latach 70. stała się manifestem ówczesnego pokolenia amerykańskiego. Sztukę doceniono dwoma Feliksami Warszawskimi: w najważniejszej kategorii, czyli za reżyserię – dla Adama Sajnuka (który również wciela się w postać Alexa) i Aleksandry Popławskiej oraz za debiut aktorski dla Anny Smołowik, grającej i skromną siostrę Portnoya, i liczne wcielenia jego kochanek.

Realizację Sajnuka można zachwalać długo i na różne sposoby. Ale najlepszą recenzją niech będą słowa Lecha Śliwonika, byłego rektora Akademii Teatralnej i redaktora naczelnego “Sceny”, na której łamach tak pisał o “Kompleksie”: Naprawdę dobra robota. No niech będzie – bardzo dobra.

fot.materiały prasowe

MEDIA O SPEKTAKLU:

Świetny “Kompleks Portnoya” jest opowieścią inicjacyjną, studium życia w stanie nieustannej opresji, niemarnującą niczego z potencjału powieści Rotha. (…)  “Kompleks…” nie traci niemal nic z bogactwa książki (…). Adam Sajnuk gra jako Portnoy rolę życia, (…) podchodzi do niej, zrzucając z siebie wszystkie dotychczasowe sposoby i nawyki, niemal bezbronny. Portretuje mężczyznę w stanie nieustannej opresji, jakby wiedział, że żadne słowa nie przyniosą ukojenia. Kiedy patrzyłem na Sajnuka, miałem przed oczami postać z zupełniej innej literatury. Jego Portnoy jest jak Józef K., biorący głupie i puste życie jako wyrok, bezradny wobec jego absurdów.

Jacek Wakar, Dziennik Gazeta Prawna

Adaptacja Sajnuka trafnie oddaje podstawową treść powieści Rotha, czyniąc z przygód onanisty dowcipne obramowanie dla satyry na amerykańsko-żydowski model rodziny. To może nie było trzęsienie ziemi ani grom z jasnego nieba, ale zaskoczenie niemałe. Nagroda Feliksa Warszawskiego, prestiżowe wyróżnienie środowiska teatralnego stolicy, i to w kategorii koronnej – reżyserii, poszła w ręce twórców spektaklu “Kompleks Portnoya” według Philipa Rotha, Aleksandry Popławskiej i Adama Sajnuka z niezależnego Teatru Konsekwentnego.

Część tzw. środowiska uznała to za policzek, część za przełom w podejściu do scen poza głównym nurtem, część przyjęła werdykt z entuzjazmem, a część z niedowierzaniem, zwłaszcza że nagrodzie za reżyserię towarzyszyła nagroda za debiut dla Anny Smołowik. Jeden z niedowiarków, Lech Śliwonik, były rektor Akademii Teatralnej i redaktor naczelny “Sceny”, pobiegł po ogłoszeniu werdyktu na przedstawienie, aby sprawdzić, jak z “Kompleksem Portnoya” rzeczy się mają. I co? Jak donosi na łamach “Sceny”: “Naprawdę dobra robota. No niech będzie – bardzo dobra”.(…)

Tomasz Miłkowski, „Portnoy bez kompleksów”, Przegląd 4/2011.

Monika Mariotti to nie tylko zamaszysta “mame”. Czuć w niej temperament wszystkich matek, żon, kochanek, gotowych w każdej chwili rzucić się na swoich 30-letnich “chłopców” i zmazać im poślinionym palcem nieistniejącą plamkę z policzka.

Joanna Derkaczew, „Gazeta Wyborcza”

Monika Mariotti w roli dominującej matki Aleksa wypadła idealnie. Nic dodać, nic ująć. 

Agnieszka Zawadka, Kocham Teatr

Join Our Newsletter!

Love Daynight? We love to tell you about our new stuff. Subscribe to newsletter!

You may also read!

#wtonacjirozmowy: Anna Krystaszek: Klucz do wydania powieści? Trzeba pisać codziennie

– Oczywiste jest, że nieco się obawiam negatywnych opinii. Jednak jest pewnie powiedzenie, że tylko głupiec się nie boi.

Read More...

#wtonacjipromocji: „Informacja zwrotna”, czyli w zasadzie, jaką się okaże?

Jakub Żulczyk to autor, którego nie trzeba przedstawiać. Świadczy o tym popularność i rozpoznawalność, jaką zyskał dzięki nieszablonowym publikacjom

Read More...

#wtonacjipromocji: „Tokio vice”, czyli czas odkryć brutalną twarz Japonii!

Tym razem w serii #wtonacjipromocji prezentujemy Wam publikację Jake’a Adelsteina. Prawdą jest, że została wydana w 2009 roku, lecz

Read More...

Leave a reply:

Your email address will not be published.

Mobile Sliding Menu